ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

	دوشنبه 8 تیر1388 ساعت: 20:45	توسط:پرهام
پیرمرد با پسرش تو پارک نشسته بودن پیرمرد از پسرش پرسید اون چیه اونجا نشسته پسر گفت : گنجیشکه پدره دوباره پرسید ، پسره بازم گفت پدرم گنجیشکه پدر دوباره پرسید ، پسر اینبار با عصبانیت جواب داد : "مگه نمیفهمی میگم گنجیشکه" بعد پدر یه دفتر باز کرد و داد به پسرش که بخونه : """وقتی 6 سالش بود تو پارک نشسته بودیم ، بیشتر از 30 مرتبه ازم پرسید بابا اون چیه اونجا نشسته و من هر بار با ذوق بیشتر بهش جواب میدادم که گنجیشکه پسر گلم""

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جالب نیست؟؟؟تشابه ۱۰۰٪ تیزر و داستان کوتاهی که پرهام برام نوشته بود؟؟؟؟

با بغض قاب عکس مادر شوهرش را به دست گرفت و دندان غرو چه ای کرد و گفت :

"الهی بمیری ..الهی هر چه زودتر خبر مرگت را بیارن..."

و در حالی که اشک می ریخت خوابش برد.دو ساعتی گذشت که یکباره با صدای زنگ تلفن بیدار شد.آن سوی خط شهاب بودکه به ارامی خبر داد:

"قوی باش شبنم...مادرت نیم ساعت قبل مرد...."

گوشی از دستش افتاد و به عکس مادر شوهرش خیره شد.

سی و پنج سال قبل با نقشه زنش مادرش را جلو در همین مکان رها کرد و رفت و ....

و حالا پشت پنجره نگاهش به تابلو ورودی آنجا دوخته شده بود!خانه سالمندان

آخرین آزمایشها نشان داده بود که پیرمرد دیگر نیاز به عمل جراحی قلب ندارد .

"صدبار گفتم وقتی می خوای بری دستشویی بگو بیام .... گفتم وقتی غذا می خوری سینی رو بذار زیر دستت ..... گفتم وقتی لباسهای کثیفت رو در میاری ننداز گوشه اتاق .... مادر جون چندبار باید بگم؟

این طرف اتاق پیرزن خودش را که آن زمان که به سن الان دخترش بود به یاد آورد و از دخترش پرسید:

"من چی؟ من چند مرتبه گفتم؟و بعد به یاد دختر خردسالش افتاد و خندید...."

آن طرف اتاق زن جوان غر و لند کنان گفت :

"حالا دیگه منو مسخره می کنی مادر؟!

"بابام افتاد تو چاه و مرد . مادرم هم مریضه "

دلم برایش می سوزد و یک اسکناس هزر تومانی می گذارم کف دستش.

چند قدم دورتر می ایستم .می خواهم ببینم که چطور سخاوتم را تحسین می کند. می شنوم که با خوشحالی به دوستانش می گوید:

"امروز یک آدم زود باور یک اسکناس هزار تومانی گذاشت کف دستم!

داستانک این پست نوشته سکینه عزیزمه که تو نظرات برام گذاشته بود .با احترام به قلم روانش نوشته اش را به اتفاق می خوانیم :

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

باد هوهو کنان صدای خمیازه ی درخت ها را در خود جمع کرده بود و با برف ها خداحافظی می کرد. جوانه های سبز و کوچک برای بدرقه اش سر از شاخه ها بیرون آورده بودند و با حرکت خود درختان را از خواب بیدار می کردند. آب های یخ زده، شیشه ی بغضشان را شکسته بودند و با اشک خود، ماهیان را نوازش می کردند. کوه، لباس زمستانی اش را در آورده بود و همه منتظر بودند که بهار از راه برسد.صدای آواز بلبلان، راه را به بهار نشان می داد، آسمان دست هایش را از هم باز کرده بود و بهار را صدا می زد. همه و همه، بهار را دوست داشتند و
می خواستند او را ببینند. بوی گل ها همه جا را پر کرده بود. بنفشه فهمید که بهار آمده اما به سراغ او نرفته است. دلش پر از غصه بود. لبخندی روی لبانش نقش بست. آری بهار در چند قدمی اش بود. لبان سرخ بهار که به رنگ قلب او بود، تکان خورد و گفت:"سلام ای بنفشه ی بهاری"
حالا بنفشه یک گل زیبا بود.

"هرمز تو اولین مردی هستی که پا به خلوت من گذاشته ....

هرمز هم بلا فاصله گفت:

من هم قسم می خورم که تو هم اولین دختری هستی اکرم که در زندگی ام وجود دارد . این طور بود که عشقشان را به هم بذل و بخشش کردند . تا آن روز که دختر معلوم نبود از کجا عکسی را که مربوط به دو سال قبل می شد از هرمز و یک دختر دیگر پیدا کرده بود.تا به میعادگاه رسید عکس را کوبید توی سینه پسر:

تو به من دروغ گفتی .... تو قبلا با یک دختر دوست بودی هرمز

پسر اما با خونسردی دست داخل کیفش کرد و عکسی بیرون کشید و گفت :

"اگه من دروغ گفتم و گذشته ام را پنهان کرده ام اما تاریخ این عکس متعلق به سه روز قبله ...

و بعد عکس را انداخت روی نیمکت و رفت.

اکرم به عکس دو نفره شان با کاوه نگاهی کرد و با خود گفت :

"به درک.... کاوه خیلی هم خوش تیپ تره!!!

یک سرما خوردگی ساده ....یک زکام....

دیگر صدایش صدا نشد!!!!